“De mooiste les die ik leerde in het leven is dat de natuur geeft en neemt”

Het vijfde leerjaar uit Kooigem komt hier elk jaar langs voor het project School@Platteland. Ze doen dit telkens voor tien weken lang. Met de fiets klauteren ze hier de berg op. Vervolgens geef ik geef les met de juf en moeten ze werkjes doen. Eén van de opdrachten is om te kijken hoeveel regenwormen je kan terugvinden in een vierkante meter grond. Ze krijgen dan allemaal een stukje grond toegewezen en dan begint het echte werk. Aan de hand van wiskunde oefeningen berekenen ze dit. Dat is nog niet zo simpel. Op het einde van de lessenreeks houden de kinderen presentaties voor hun ouders. Daarna trakteren we hen op zelfgemaakte frietjes. 

Toen we uitleg kregen over het project, waren we meteen verkocht. De kinderen komen met de fiets naar hier. De berg. Dat is hier een beruchte berg. Je zou ze moeten zien, die kindjes van het vijfde leerjaar. Puffend om op hun fietsje hier aan te komen. Maar na tien weken rijden ze vlotjes er overheen. Het was mooi om te zien hoe ze op verschillende vlakken evolueerde. Door corona lag het project een hele tijd stil. Momenteel staat het even op pauze. Het vraagt veel voorbereiding en organisatie. 

In mijn kindertijd woonde ik niet op het typische platteland zoals je dat hier in West-Vlaanderen kent.Het was wel een landelijke omgeving, maar er waren meer huizen. Achter mijn ouderlijk huis was er een weide met verschillende paarden en andere dieren. Vroeger kwam ik nooit echt in contact met landbouw. Mijn man wel. Hij komt uit een typische landbouwers familie, vanaf zijn geboorte kreeg hij het landbouwers leven met de paplepel binnen. Ik dus niet. Eigenlijk ben ik van opleiding een architecte (lacht). 

Het moeilijkste als landbouwer is dat je afhankelijk bent van de weersomstandigheden. Die bepalen telkens wat je kan doen en je moet je daaraan aanpassen. Vorig jaar in de winter bijvoorbeeld konden we nog verschillende gewassen planten zoals spinazie en venkel. Normaal gezien lukt dit niet in de winter. Het weer bepaalt dus alles. Verder heb je ook de prijs van de producten. Landbouwers verdienen niet altijd evenveel. In het verleden waren er van die momenten dat ik niet durfde te kijken naar mijn rekening. Dat is gelukkig veranderd. 

Het mooiste wat je kan zeggen als landbouwer is dat de mensen trots zijn op je producten. Het is altijd fijn om te horen als onze klanten zeggen dat de aardbeien of tomaten lekker zijn. We bieden alles vers aan, ver weg van massaproductie. De korte keten is voor ons het belangrijkst. Hoe sneller het product van het veld tot bij de klant komt, hoe beter. Daarom komen onze klanten ook naar hier. 

Weet je wat de mooiste les is die ik meekreeg? Dat de natuur geeft en neemt. Je kan je ertegen verzetten, maar ze zal altijd winnen. Het enige wat je kan doen is oplossingen zoeken. Of manieren vinden om alles beter aan te pakken. Soms gaan de tunnels op onze wei gaan vliegen door windstoten. Dan moeten we zeer creatief zijn om dat te voorkomen.

Ik hoop om zo lang mogelijk in de landbouwsector te kunnen werken.

Momenteel focussen we ons op CSA en niet meer op veeteelt. CSA wil zeggen dat andere mensen ons hier op de boerderij komen helpen. Het doel hiervan is simpel. Eerlijke en milieuvriendelijke landbouw. Tien jaar geleden hebben we deze overstap gemaakt. Onze klanten zijn al een iets oudere generatie, maar ze vinden het tof om hier hun groentjes te kopen en eventueel zelf te plukken. Ze kunnen zelf geen moestuin meer onderhouden, en komen dus naar hier. De mensen appreciëren ons werk, en dat is fijn. 

Naast landbouw heb ik nog verschillende andere passies. Het moeilijke is om tijd vrij te maken. Ik probeer altijd goed mee te zijn met het typische werk in huis zoals koken en strijken. Je kan dit niet echt passies noemen, maar ik doe het graag. Daarnaast is schilderen ook een passie. Het zijn geen kunstwerken, maar ruimtes in huis zoals de keuken.